تا جنون فاصله ای نیست از اینجا ک منم

همیشه عادت دارم وقتی یک غم گنده توی دلم اساسی خونه کرده بنویسم

بعضی وقتا نمی فهمم چرا اومده و چرا نمیره.. .

بعضی وقتا بدون هیچ منطقی اومده و معلوم نیس تا کی بمونه!!

و بعضی وقتا قلمبه شده ی هزار تا غم کوچیک و بزرگ خودته و ادمای مهم زندگیت. ..

اونقدری وقتی دلم غصه دار بود نوشتم ک یک نفر ب من میگفت تو همیشه ناراحتی...

و بخاطر همین از ناراحتی نوشتنای دائمی، یهویی همه چیو نابود میکردم

تا من ننویسم و کسی نخونه...

اما چ کنم ک غصه های من میل بیشتری برای کلمه شدن و جاری شدن دارن...

و اینجوری بود ک ب خودم میگفتم و میگم خواننده آزار

مانیکور...